Já nú er enn og aftur komið að flutningum hjá mér, en ég hugsa að þetta verði nú endastöðin.

Ég fann fallegt  20m2 herbergi í hverfinu Hasle við Jernaldervej, þar sem ég deili eldhúsi og baði með tveimur stúlkum. Leigusalarnir eru eldri hjón og þau leigja út nokkur herbergi, ásamt því að vera  með fimleikaþjálfun. (spurning um að koma sér í það

Mér líst voða vel á stúlkurnar sem ég “bý með”, sérstaklega hana Charlotte sem ég talaði meira við, en hún virtist vera mjög almennileg og með hausinn í lagi. Leigusalarnir eru alger krútt, sérstaklega karlinn. Ég fór þarna yfir í gær því mig vantaði swift númer, svo hægt sé að millifæra leiguna, en endaði í nokkurra klukkutíma rúnti með kallinum og hundinum hans. Hann sagðist vera að fara út í Bazar Vest og spurði hvort ég vildi ekki bara koma með og kíkja á notuð húsgögn. Ég hélt það nú og við fórum að bílnum. Þetta var ekkert bara einhver bíll heldur 1959 árg. af station Chevrolet (B-eitthvað, kannski broncho), fagurgrænn með kálfaskinns sætisáklæði. Ekkert smá svalur bíll og hann vakti að sjálfsögðu mikla athygli.

Við kíktum í einar 3 búðir sem versla með notuð húsgögn og svo benti hann mér að fara í “Sorpu” á laugardaginn, því fólk væri oft að henda alveg heilum og mjög flottum húsgögnum.

Í þokkabót sagði  hann mér að hringja bara í sig, því hann myndi að sjálfsögðu mæta á pick-upinum sínum og flytja mublurnar fyrir mig. Mjög indæll maður.

Ég fékk svo frían spegil í fyrradag, 30 cm breiður en 170 cm langur. Ég var afskaplega glöð því svona stór spegill kostar alveg 300 kall, eða um 9000 ísl.kr. Ein sem er með mér í tíma nefndi við okkur stelpurnar að það hefði einhver á kollegíinu hennar hent spegli, ef okkur skyldi vanta og ég stökk á það. Þurfti reyndar að hafa hann með mér í 3 strætóa og göngu niðri í miðbæ –sem var auðvitað mjög töff.

Mér líst bara mjög vel á þetta allt saman og hlakka mikið til að flytja þarna inn. Þetta er nógu stórt fyrir mig til að geta gert svona mini-íbúð. Djí hvað ég hlakka til að fá fólk í heimsókn þegar ég er búin að koma mér fyrir!

Skólinn gengur sinn vanagang... Ég er að gera verkefni nr. 2 í Comparative law of sales sem mér finnst mjög skemmtilegt fag. Ég óska þess eiginlega að það sé framhaldsnámskeið af þessu, svo skemmtilegt finnst mér það –og kennarinn á nú stærstan þátt í því. Svo bauð ég mig fram í að gera smá greiningu á einu máli og flytja í tíma í öðru fagi: International Copyright, sem er fag sem ég hélt að mér gæti aldrei þótt skemmtilegt eftir að ég kláraði það í grunninum í HR. En viti menn, kennarinn svona líka góður og gerir þetta mjög áhugavert og skemmtilegt. Hann mætti einu sinni með fulla tösku af “props” til að sýna okkur og tala um þá, og hann er alltaf með myndir á glærunum –mjög flottar myndir og eitthvað sem maður hefur séð og nær að tengja þetta mjög vel. Ég elska samt eiginlega mest hvað hann hneykslast á mörgu (á fyndinn máta). T.d. er hann með nett óþol fyrir BNA, og síðast á mánudaginn segir hann: “... ég held að það hafi verið George Bush, -sá versti af þeim, þ.e. George W. Bush, sem er óstjórnlega heimskur...” og hann gerir þetta allt á mjög fyndinn máta.

Hann ætlar að hafa svona “mock-exam” bráðum, til að sýna okkur hvernig prófið gengur fyrir sig. Hann vissi af fenginni reynslu, að enginn myndi bjóða sig fram í þetta svo hann hafði með sér bók (uppflettirit í international copyright) sem kostar um 900 evrur og bauð þeim sem tæki þetta hlutverk að sér = mútaði okkurJ

En það styttist í próf og ég er farin að ókyrrast töluvert vegna þessa. Hef ekki beint drekkt mér í lærdómi þessa önnina, en þó aðallega er ég stressuð vegna þess að ég hef ekki farið í 100% lokapróf áður og mig langar svo til að standa mig alveg hrikalega vel. Hef mikinn metnað fyrir 2 fögum af 3. Vona að öll fögin mín á næstu önn verði skemmtileg.

Annars er bara ósköp lítið að frétta. Lífið gengur bara sinn vanagang, sem betur fer. Það styttist óðfluga í jólin og hér eru komnar upp jólaskreytingar víða. Það byrjaði eiginlega þegar haustfríið var, 12. október síðastliðinn. Mér líkar það rosalega vel, enda byrja ég alltaf að hlusta á jólalög í október og  dett svo úr jólastuði rétt fyrir jól. Mér finnst undirbúningurinn eiginlega skemmtilegastur, andinn sem myndast. –En fyrir þá sem pirra sig á “snemmbúnum jólum” verð ég að segja að þetta er ansi pent. Ekki svona “in your face” eins og oft vill verða heima.

Ég held að ég kveðji í bili og minni á að fólk er auðvitað velkomið í heimsókn til Árósa J

Síðast þegar ég skrifaði bjó ég á Skjoldhöj kollegiet, sem er staðsett í Brabrand. Nú er ég hins vegar flutt til Trige, sem er lengst uppi í rassgati og fullt af sveitabæjum í kring. Trige er mjög yndislegur staður, rólegur og vinalegur. Eini gallinn er sá, að allt sem ég geri er niðri í bæ og því frekar óþægilegt að þurfa alltaf að ferðast langa leið til þess.

Ég flyt samt aftur um mánaðarmótin, en hvert er þó ekki víst. Það vona ég að verði mínir síðustu flutningar þangað til að ég fer aftur heim.

Århus heldur áfram að vera indæll bær. Það er þó farið að kólna of mikið fyrir  minn smekk. Aðal gallinn er kannski sá, að mér finnst svo kalt innandyra. Ég er alltaf ísköld á fótunum og sef í bol og buxum, svo yfir það fer ég í hettupeysu, legghlífar og sokka. Og ef einhver líkamshluti læðist undan sænginni er ég ekki lengi að kippa honum inn undir sængina aftur.

Skólinn gengur sinn vanagang. Ég mætti vera duglegri að lesa, eins og margir kannast við, en það má nú alltaf laga það. Það er frí í þessari viku, svokallað haustfrí. Það er víst komið til vegna þess að í gamla daga fengu krakkar oft frí til að hjálpa foreldrunum við að taka upp kartöflurnar fyrir komandi vetur, og þetta frí hefur (blessunarlega) haldist.

Ég er komin í kór/sönghóp. Þetta er ekki hefðbundinn kirkjukór heldur bara stelpur á aldrinum 22-32 og það er verið að syngja aðeins flottari lög, finnst mér a.m.k. T.d. erum við að æfa Aisha (sem Outlandish gerði frægt), og það er ekkert undirspil, heldur gerum við allar raddir og hljóð. Frekar flott, þegar vel tekst til. Svo eru líka fleiri lög sem ég man ekki og nenni ekki að telja upp. Mér finnst rosalega gaman að þessu og fæ mikla útrás fyrir söngþörfina þarna  Svo eru þetta líka bara skemmtilegar stelpur.

Maður kynnist dönunum svona hægt og rólega. Hver sá sem sagði að það væri erfitt að kynnast Íslendingum hefur greinilega ekki komið til Danmerkur! Danir -og því ver og miður sérstaklega danskar stelpur, eru afskaplega lokaðir. Algengt viðkvæði hjá stelpum er: Ég á fullt af vinkonum, ég hef ekkert við fleiri vini að gera... Strákarnir eru flestir mun almennilegri og þess vegna kynnist maður þeim mun fljótar. Ég hugga mig við hið ágæta máltæki: góðir hlutir gerast hægt. En ég hef það samt fínt. Helgi frændi og hans fjölskylda við hliðina og svo þekkir maður auðvitað einhverja fleiri. Tekur bara smá tíma að byggja upp góðan grunn

Allavega, þá læt ég þetta gott heita í bili.
Auf Wiedersehen.

Nú eru um 10 mánuðir síðan ég skrifaði eitthvað síðast. Ágætt að skrifa hérna um það sem mér liggur á hjarta þessa dagana.
Ég er s.s. flutt til Århus og búin að vera hér í rétt tæpar 3 vikur. Mér líst rosalega vel á bæinn og er bara að koma mér almennilega fyrir þessa dagana.

Ég er flutt inn á kollegí, Skjoldhoj kollegiet -nánar tiltekið. Það er bara ljómandi fínt fyrir utan hvað það er rosalega langt frá miðbænum (og skólanum,en það er nú annað mál )
Ég er með eigin baðherbergi, sem er frábært, en deili eldhúsi og stofu með 11 öðrum herbergjum. Þetta er bara ágætis fyrirkomulag fyrir utan að sumir mættu alveg ganga betur frá eftir sig (já mamma mín, ég er bara laaaang þrifnust hérna)! -Þetta er þó ekkert til að kvarta yfir þar sem þetta gæti verið mun verra.

Fyrst þegar ég kom hérna sá ég varla sálu en nú er maður aðeins farinn að kynnast krökkunum. Sumir virðast vilja halda sig svolítið fyrir sig en við hin spjöllum nú aðeins. Mér líkar best við aðra tyrknesku stelpuna og svo pólsku stelpuna. Þær eru mjög almennilegar, tala góða ensku og ekkert vesen
Það er hins vegar dálítið leiðinlegt að ég flyt héðan 30. sept, þar sem ég sagði upp samningnum hérna, í þeirri von að finna eitthvað nær skólanum og miðbænum.

Þetta kollegí er nefnilega staðsett í hverfi sem heitir Brabrand og er svakalegt "slum". Kollegíið er samt sem áður aðeins fyrir utan það, sem betur fer, en það er töluvert ferðalag með strætó og leiðinlegt og jafnvel varhugavert að koma sér hingað um miðja nótt...
Þegar ég flyt héðan mun ég leigja herbergi hjá nágranna frænda míns uppi í Trige.Það er reyndar langt frá miðbænum líka, en samt á mun þægilegri stað, tíðari strætóferðir o.s.frv.

Ég byrjaði í tímum 4.september og líst bara mjög vel á þetta so far. Er í þremur 5 ein. fögum og þar af eru 2 fög alveg rosalega skemmtileg (international copyright og comparative law of sales). Öll prófin held ég að séu munnleg... -Sjáum hvernig það verður.

Lífið hérna er frekar ljúft, þrátt fyrir hrikalegt gengi. Maður reynir auðvitað að spara eins og maður getur, en það er samt eitthvað svo þægilegt að vera hérna. Ég hef svosem alveg gott af því að herða sultarólina dálítið
Næst á dagskrá er að kaupa hjól og spara strætópeninginn. Það verður bara gaman. Mig langar svo í svona "dömuhjól" með körfu og öllum pakkanum. Finnst það svo krúttlegt!
Það er íslensk fjölskylda sem býr hérna ská á móti mér á kollegíinu og gaurinn benti mér á búð með notuðum hjólum og ég ætla þangað á morgun, þar sem ég er ekki í tímum. Vonandi finn ég eitthvað flott. Er reyndar búin að sjá mörg hjól sem mig langar í, en þau eru öll frekar dýr. Það ódýrasta á tæpar 2000 DKK, -margfaldið það svo með 25...

Þvínæst væri nú ágætt að finna einhverja vinnu... Myndi ekki slá hendinni á móti því, verð ég að segja. Helst eitthvað þar sem ég þarf að tala dönsku og umgengst mikið af fólki.
Mig langar að  ná dönskunni alveg  rosalega vel.

Jæja, þetta er orðin hálfgerð upptalning hjá mér... markmiðið er samt að reyna að hafa það ekki svoleiðis.
Varð vitni að dálitlu fyndnu í dag. Var að labba í miðbænum og einni konu krossbregður þegar hún sér strák hjóla á móti sér. Hún snarstoppar og hann hægir á sér (þess ber að geta að  hann var svona 6 metra frá henni). hún byrjar svo að bölva honum; Satans helvede idiote! segir hún við strákinn og hann, alveg sallarólegur og brosandi segir á móti; hold din kjeft, kelling. Hún átti svo ekki til orð yfir "bölvuðum unglingnum"...
Mér fannst þetta mjög fyndið og eiginlega bara gott hjá stráknum, enda hafði hann ekkert gert af sér...

Allavega.... later

Ég er búin að vera þónokkuð í bankanum undanfarna daga, þar sem ég er að sanka að mér gjaldeyri (dollurum, þ.e.a.s.-sem btw voru á tæpar 131 kr. í dag!)
Það er svosem ekki í frásögur færandi nema fyrir þá kynlegu kvisti sem þar finnast.
Í dag varð ég áheyrandi að einu fyndnasta "samtali" sem ég hef heyrt. Þetta var í raun meira einræða en samtal.

Það er s.s. kona, sem hafði afskaplega "einstakan" klæðaburð, sem sat við hliðina á mér í sófanum er við biðum eftir gjaldkera. Hún hleypur nokkrum sinnum til gjaldkerans, áður en loksins kemur að henni. Þegar hún er búin sest hún niður aftur við hliðina á fullorðinni, austurlenskri konu. Sú vissi aldeilis ekki hvað var í vændum.
Hún byrjar á að segja henni að hún þurfi bara aðeins að setjast "til að ganga frá þessu". Svo blaðar hún eitthvað í pappírunum sínum en snýr sér svo að konunni og byrjar að tala á ensku, með mjög svo íslenskum, hörðum hreim: Where are you from? Are you from England or no or where are you from? Hún svarar því og upp hefjast "samræðurnar". Hún kemst að því að sú austurlenska er eitthvað skyld eiganda Nings (Mr. Nings?) og fer þá að dásama matinn þar: "Yes, the Icelandic people really love the Nings food. Specially the djúpsteiktar rækjur, you know, with rice and sweetsour sós (svona bar hún það fram). 
Svo talaði hún áfram og nærstaddir komust að því að hún er þýsk að uppruna: Yes, I moved here 6 years after the war. My mother was half german and half spanish. My father was half german and half polish. He was in the german army, but never SS. He hate war. He really hate war. He say it´s bad."
Svo kom sjúkrasagan: "they need to go inside and hérna magaspegla, you know. They don´t know what´s wrong, sko."
Og loks sorgarsagan: "I always meet the drinkers, sko, alkoholikers. It´s very bad. My first husband, he drink so much, I have to leave him. And the next two also drink very much. I think sometimes they almost hit me (tekur hægri krók til að leggja áherslu á orð sín). I think I will hit back but I don´t know. And the last husband he drink so much, I left him sko, you know. The ring and everything (patar með höndunum út í loftið), just búið and everything. Before I never see who drinks but now I see straight away and say no. I don´t drink. I only take one sip, you know, when I was young sko.
... "yes I had a cat, my Múffa. She is dead now, gone to heaven you know. I gave her the injection, you know, sprauta. Yes, you know with animals, when they are throwing up all the time it´s over. They can´t live no more...."
Þegar þarna var komið sögu var komið að mér svo ég heyrði ekki restina af sögunni. Hún hefur þó án efa verið mjög spennandi!

Syngja Ellý og Vilhjálmur Vilhjálmsbörn heitin. Ég er búin að liggja uppi í rúmi í dag að lesa fyrir tíma á morgun og hlusta á amerísk jólalög á meðan. Bing Crosby, Dean Martin og Nat King Cole. Lesturinn sjálfur er búinn að ganga tiltölulega hægt, en þó hefur þetta verið ósköp ljúft.

Ég fer alltaf í jólaskap í október og það helst yfirleitt (með smá pásum vegna próflesturs) alveg fram að jólum. Hins vegar verð ég alltaf fyrir miklum vonbrigðum með jólin sjálf og finnst þau eiginlega hundleiðinleg. Þess vegna ákvað ég að breyta til þessi jólin, en gef þó ekkert upp að svo stöddu.
Það er aðdragandinn að jólunum sem er bestur; kaupa jólagjafir, hlusta á jólalög og skrifa jólakort, baka smákökur, fara í miðbæjargöngutúr í snjónum.... I luuuuvz it!

Það styttist líka í Bostonferð okkar Berglindar vín-konu (hún drekkur hvítvín, sko). Þar ætla ég að reyna að finna nokkrar jólagjafir... miklu skemmtilegra að gefa eitthvað sem er ekki í annarri hverri búð hérna heima. Svo neyðist fólk líka til að eiga það sem maður gefur því, þar sem frekar erfitt er að skipta gjöfunum

Skafrenningurinn (ok, kannski ekki alveg skafrenningur en "fjúk" hljómar ekki jafn vel), er heldur ekki búinn að skemma jólaskapið. Mig langar helst að hjúfra mig inn í þykkt og mjúkt teppi með kakó og piparköku og horfa á einhverja hugljúfa jólamynd. (Ekkert jippicajey mofo í mína jólamynd, takk fyrir.)
 
Svo er annað við jólaskapið, ég verð svo meðvituð um umhverfið. Mig langar að henda öllu frá mér og fara í sjálfboðastarf einhvers staðar úti í heimi.  http://www.aus.is/files/undirsidur/STEPS.Ekvador.doc Þetta er t.d. eitthvað sem mig dauðlangar að gera. Helst langar mig að henda öllu frá mér núna og fara strax út. En þessi blessaða skynsemi segir mér að gera það ekki, þar sem BA-gráða er í sjónmáli. Maður segir oft; ég geri það seinna, en eins og flestir vita þá þýðir það að maður gerir það ekki. Þess vegna langar mig að gera það núna. Maður hefur gott af því að hugsa um aðra og hjálpa þeim sem þurfa á því að halda, í stað þess að þurfa eingöngu að ganga eftir efnishyggjuóskunum í sjálfum sér. Ég vona því að ég finni góðan tíma til að skella mér í þetta.

Annars er það vinna á eftir. Vonast til að krakkarnir nenni að koma í Jungle Speed, skemmtilegasta leik í heimi.

Þessi þróun virðist engan endi ætla að taka og því miður verða margir (og eru orðnir) gjaldþrota í kjölfarið. Það sem á eftir fer er ekki illa meint og því fer fjarri að það hlakki í manni að nokkru leyti(skyldi einhverjum detta það í hug), en þetta er ástæðan fyrir því að maður á ekki að vera skuldsetja sig meira en nauðsynlegt er og þetta er ástæðan fyrir því að maður á ekki að eyða um efni fram.
Ég er því ósköp fegin núna að vera eignalaus og búa í foreldrahúsum. Helst er ég þó ánægð yfir því að eiga bílinn minn skuldlausan, en ég var komin á fremsta hlunn með að kaupa mér "nýjan" (þeas nýrri) bíl sem ég hefði þurft að greiða á afborgunum. Ég hætti ss. við það og ákvað að það væri mun betra að eiga bílinn skuldlausan, þó hann væri eldri.  Auðvitað voru það ekki allir sem skuldsettu sig svona

Eitt sem mér finnst gleymast í þessu óðagoti og æsingi sem (skiljanlega) hefur gripið um sig er það, að peningar eru bara peningar. Mér finnst hræðilegt að heyra af því að fólk sé að brotna niður og það sem allra verst er, að fremja sjálfsmorð. Peningar eru ekki þess virði að eyða svona miklum áhyggjum í!
Auðvitað er ömurlegt að missa húsnæði sitt og vinnu og vera lýstur gjaldþrota en þarna kemur það inn sem kannski hefur gleymst hvað mest síðustu misserin; fjölskyldan. Á svona tímum þá hjálpast allir að og sannast þá enn frekar að þröngt mega sáttir sitja. Menn lifa það af að búa 10 saman í 100fermetrum (en það eru nú flestir sem búa í stærra húsnæði en það).

Ég óska þess af öllu hjarta að (fleira) fólk fremji ekki sjálfsmorð vegna þessa, því þó þetta sé skítt ástand og margir hafi misst mikið og jafnvel allt, þá er það ekki þess vert að svipta sig lífi yfir. -Ég veit að ég er búin að endurtaka mig dálítið í þessum pistli en ég áttaði mig ekki á þessum "möguleika" fyrr en í dag, að þetta ylli fólki SVONA miklum áhyggjum. Ég er því bara miður mín yfir því sem ég heyrði áðan, að tveir starfsmenn Landsbankans hafi framið sjálfsmorð. Maður býst einhvern veginn alltaf við því að allir séu eins og maður sjálfur, kannski nett kærulaus?  Ég sef allavega ágætlega. Keypti mér meira að segja flakkara í dag á tæpar 30 þúsund krónur. 

Ég er búin að vera að safna mér pening í sumar, því í maí keyptum við Berglind vinkona mín, okkur miða til US and A, Boston nánar tiltekið, í þeim tilgangi að versla okkur föt. Ég er komin með ágætis upphæð, sem líklegast mun verða að litlu miðað við gengi dollarans núna. Það stoppar mig samt ekki í því að fara, a.m.k. ekki enn sem komið er, og ef í harðbakkann slær þá verður þetta bara skemmtiferð sem maður eyðir litlu sem engu í.... Þannig að það meikar ekki diff, eins og ég held að Spaugstofumenn hafi orðað það á sínum tíma. 

Ég ætlaði mér ekki að blogga um þetta ástand, en einhvern veginn þróaðist það nú samt í þennan pistil og ekki nenni ég að eyða honum

Ég segi að nú dragi allir fram spilastokkana og skemmti sér yfir spilum. Það er klikkað gaman

www.yearbookyourself.com

Núna er ég búin að vera í klukkutíma á þessari síðu, sem virðist vera að tröllríða netheimum, að búa til skemmtilegar myndir af mér (og reyndar eina af Dagmar vinkonu líka). Þetta getur verið fáránlega skemmtilegt.


Sú síðasta er mitt uppáhald. Ég fíla kisugleraugun!

Ég er með eitthvað "thing" fyrir að horfa á lélegt sjónvarpsefni. Þetta byrjaði held ég allt með Glæstum vonum (The Bold and the Beautiful) og úr varð að ég virðist sogast að einhverjum formúlu-sull-lélegum myndum. Virðist fá eitthvað kikk út úr því á einhvern óskiljanlegan hátt. Þessi árátta mín hefur verið heldur mikil í sumar og af því leiðir að ég er búin að horfa á ógrynni hundlélegra mynda -og skemmta mér konunglega!

Myndir með Amanda Bynes hafa verið sérlega mikið í uppáhaldi, eins og t.d. hin stórkostlega Love Wrecked. Einnig hef ég horft mikið á "svertingjamyndir", s.s. markaðshópurinn er amerískt fólk sem er dökkt á hörund. Tvær sem ég man eftir í augnablikinu eru Something New og hin afspyrnugóða The Last Holiday (Queen Latifah og LLCoolJ - Need I say more??)

Allavega, þá hefur þetta verið gott grín og nokkuð saklaust... -þangað til í kvöld.
Í kvöld varð mér aldeilis á í messunni er ég valdi mér mynd sem heitir The Mother, bresk drama mynd með Daniel Craig í aðalhlutverki. Ég held að ég hafi ekki lesið almennilega aftan á myndina því herre gud þá hefði ég ekki látið það hvarfla að mér að taka hana.

Hún fjallar s.s. um eldri konu sem missir manninn sinn. Eftir það fer hún að vera með manni og ekki bara hvaða manni sem er heldur.... dadadadammm kærasta dóttur sinnar! Kemur í ljós að þessi hálf kúgaða og litlausa húsfrú er bara villt og tryllt í rúminu og vill helst eyða sem mestum tíma þar! Til að bæta gráu ofan á svart er líka atriði þar sem hún sefur hjá manni á sínum aldri og var engu til sparað í að gera þetta atriði ógeðslegt (svona í anda tilfinninga hennar í myndinni). Dóttirin kemst að sambandi móður sinnar við kærastann og reynir að kljást við þetta, en það endar með því að hún kýlir mömmu sína -með hennar samþykki, auðvitað. Svo kurteisir þessir bretar. Nú síðan fer móðirin heim í húsið sitt, sem var það síðasta sem hún vildi gera en endar svo á að leggjast í ferðalög.

Þetta er allt mjög svo í anda Glæstra vona, ég geri mér grein fyrir því en þar er a.m.k. (semi) myndarlegt fólk á ferðinni (ég fíla ekki Daniel Craig). Og það sem mestu skiptir, mér líður ekki hræðilega við að horfa á Glæstar, (jafnvel þó að Bridget sé hrifin af Ridge -sem hún hélt að væri faðir sinn til að byrja með en komst svo að því að hann væri aðeins hálfbróðir hennar. Ekki einusinni þegar Brooke (móðir Bridget) fór eins og jójó á milli Ridge og Eric (föður Ridge), nú eða þegar hún byrjaði að sofa hjá Nick, kærasta Bridget!)

Ég sit núna með hroll niður að hælum og æluna í kokinu eftir að hafa horft á þessa mynd, því já, ég horfði á hana alla! Mér datt ekki á neinum tímapunkti í hug að slökkva á henni, því það væri ómögulegt.

Það var allt óþægilegt við þessa mynd: söguþráðurinn, leikararnir og sér í lagi tónlistin. Tónlistin spilaði ansi djúgan þátt í því hvað myndin var þunglyndisleg öll og súr og þ.a.l. líðaninni yfir myndinni.

Kannski þessi árátta mín sé læknuð í bili?

Verð bara að skrifa nýja færslu því hin er mig lifandi að drepa, þá sjaldan ég kíki hingað inn. Mætti halda að ég væri mjög alvarlega þenkjandi einstaklingur, sitjandi í lopapeysu með kaffi og plotta næstu mótmæli. Svo er hins vegar ekki. Ég ELSKA aulahúmor og sé víst mjög oft eitthvað "kynferðislegt" í hlutum, ef marka má orð Jóns bekkjarfélaga míns. Ekki svo að það skipti nokkru. Var bara að pæla í þessu.

Ég vil benda á þessa skemmtilegu síðu: www.john-mcclane.blogcentral.is, en þar eru á ferðinni nokkur eðalmenni. Við fyrstu sýn mætti halda að lítið vit væri í skrifum þeirra, en það er einungis við fyrstu sýn. Þegar maður skoðar þetta betur sést vel að þeir skrifa einungis tóma þvælu, en skemmtileg er hún.
Ég ákvað að setja tengil á síðuna þeirra, því mér dettur sjaldnast eitthvað skemmtilegt í hug til að skrifa hérna inn. Þeir eiga heiðurssæti í bloggrúntinum hjá mér.

Update af mér; er í prófum. Fer í það síðasta á laugardaginn og ég hlakka mikið til! Svo mun ég, ásamt nokkrum öðrum úr lögfræðinni, vinna eitthvað smá verkefni hjá Samkeppniseftirlitinu.. veit reyndar ekki hvað það er, en það verður vonandi gaman.
Erum búin að fara í nokkrar heimsóknir með skólanum: 
-Til Brussel, en það var mjög skemmtileg ferð sem einkenndist af bjórdrykkju. 
-Í Lögregluskólann, og við sáum þar m.a. mjög efnilegan (og myndarlegan) mann, vonandi verðandi víkingarsveitarmaður. 
-Til umboðsmanns Alþingis
og svo munum við fara í heimsókn á Litla Hraun núna í næstu viku. Allt er þetta skemmtilegt, mun skemmtilegra en þetta hljómar, kannski

Svo er bara að sjá hvar maður endar í sumar, bærinn eða landsbyggðin. Vonandi hið síðarnefnda. Gott að breyta til
Annars hlakka ég mjög mikið til sumarsins og vona að það muni einkennast af skemmtilegheitum, útilegum og tilheyrandi

Þá er það spurningin, og sjá hversu margir svara..... Hvað ætlar þú að gera í sumar?

Nú er prófatörnin að byrja hjá mér og þá finnur maður sér auðvitað eitthvað annað að gera heldur en að læra. Bloggið kemur þá sterkt inn

Ég las grein á forsíðu 24 stunda áðan sem mér blöskraði, satt best að segja. Í henni var sagt frá hjónum sem búa í íbúð uppi á höfða, einhver lítil kytra, sem þau borga 70 þúsund krónur fyrir á mánuði. Þar eru eldhús, stofa og svefnherbergi allt í sama herberginu. Þó að 70 þúsund krónur séu mikið fyrir svona holu, þá gerðist  það óvænt í byrjun mars, að leigan hækkaði um 20 þúsund krónur, án nokkurra útskýringa. Þau borga s.s. 90 þúsund krónur á mánuði fyrir litla holu sem, að mig minnir, er um 30 fm.

Mér finnst ólíklegt að um aprílgabb sé að ræða, þar sem fyrirtækið var nafngreint o.fl. En ef þetta er aprílgabb og nafnið á fyrirtækinu uppspuni, þá finnst mér þetta ljótt gabb.

Gabb eða ekki, þá á sér ýmislegt sambærilegt sér stað, samt sem áður.

Mér finnst hræðilegt hvernig við komum fram við innflytjendur hér á landi (reyndar líka eldri borgara og öryrkja, en það verður ekki umfjöllunarefnið í þessum pistli.
Þetta fólk kemur hingað, slyppt og snautt, til að fá sér vinnu og flestir vinna baki brotnu og taka þau störf sem við Íslendingar fúlsum við. Margir líta þá svo hornauga fyrir það og segja að þau séu að "stela" störfunum okkar. Ástæðan fyrir því að þetta fólk byrjaði að koma hingað í hrönnum er sú að það vantaði fólk til að manna láglaunastörfin hérna.

Nú er því ekki að neita að launin í þessum störfum eru ekki í takt við verðlag hérna, en þá kemur inn á þessa grundvallar hagfræði, að atvinnurekendur keppast við að halda kostnaðinum lágum hjá sér, m.a. með því að halda launakostnaði niðri eftir fremsta megni og síðan reyna þeir að finna fólk sem er tilbúið til að vinna þessa vinnu fyrir þetta kaup.

Það er svo sem ekkert að því, út af fyrir sig, að pólverjar og aðrir innflytjendur séu að vinna fyrir lægra kaup, á meðan þeir eru sáttir við það og, það sem er grundvallaratriði, að ekki sé verið að borga þeim laun sem eru lægri en kjarasamningar segja til um eða svindla á þeim á einhvern hátt.
Almenna reglan er sú að maður semur um kaup og kjör en það er ákveðið lágmark sem ekki má fara niður fyrir og það er eitthvað sem allir atvinnurekendur verða að virða.

Í mörgum tilfellum eru vinnumenn fluttir inn af starfsmannaleigum eða "einstaklingum" sem útvega þeim bæði starf og húsnæði. Í þeim tilfellum þar sem verið að að hlunnfara þá hvað laun varðar er það oft jafnframt gert hvað varðar húsnæði.
Maður hefur heyrt mörg dæmi um að 5-8 menn búi saman í pínulítilli íbúð (kannski 70fm) og borgi um 60 þúsund og jafnvel meira, á mann. Þannig að ef 6 menn búa saman og borga 60 þúsund á haus, þá borga þeir saman 360 þúsund.

Það sem mjög greinilega hefur aukist á undanförnum árum er útlendingahatur og rasismi bara almennt. Þetta þykir mér miður. 

Ég var t.d. að vinna á pizzastað fyrir 5 árum og þar voru 2 pólverjar að vinna. Annar var á fullu á íslenskunámskeiðum og lagði gríðarlegan metnað í að læra íslensku og vann 2 störf, til þess að láta enda ná saman og geta safnað pening líka. Hinn vann 100% starf í byggingavinnu og síðan kom hann á pizzastaðinn kl. 17 og vann yfirleitt til lokunar. Ég hugsa að það hafi verið meira en 50% starf sem hann vann þar. S.s. báðir voru hörkuduglegir og slitu sér út í vinnu.
Ég veit að ekki allir innflytjendurnir eru fyrirmyndarfólk. Það slæðist auðvitað alltaf með ákveðinn hópur sem hvergi er til fyrirmyndar, en ég held (og trúi) að upp til hópa sé þetta bara fólk sem kemur úr bágbornari aðstæðum og leitast við að búa sér betra líf en því var kostur í heimalandi sínu. Það er þá á höndum stjórnvalda að reyna að sigta þá einstaklinga úr hópnum.
Skemmst er að minnast Vestur-Íslendinganna. Íslendingar fluttu í þúsundatali til Ameríku, til þess eins að búa sér betra líf og okkur þykir það í góðu lagi.
Okkur þykir líka í góðu lagi að fá að ferðast og flytja hvert sem við viljum og fá þau störf sem okkur langar til. Ég sé ekki hvernig það er öðruvísi.

Ég er alveg sammála því að útlendingar sem hér setjast að, eigi að laga sig að íslensku samfélagi. Ég held hins vegar að þeim sé gert það mjög erfitt.
Í fyrsta lagi er tungumálið okkar frekar erfitt og af því sem maður heyrir þá eru íslenskunámskeiðin ekki upp á marga fiska. Auk þess eru þau dýr og það er erfitt fyrir fólk sem kannski hefur lagt aleiguna í það að flytja hingað (og vinnur síðan láglaunastörf) og jafnframt eru þau oft á vinnutíma.
Í öðru lagi virðast íslendingar forðast útlendingana, amk upp að dálitlu marki, og forðast það að tala við þá. Það er ósköp erfitt fyrir þá að læra íslensku ef enginn talar við þá á íslensku og þeir geta einungis umgengist landa sína.

Ég vona að við Íslendingar sjáum sóma okkar í því að koma almennilega fram við útlendingana því fólk geldur líku líkt, þ.e. ef við komum ekki fram við innflytjendur af almennri kurteisi og virðingu þá getum við ekki ætlast til þess að þeir komi þannig fram við okkur.

Í dag eru 30 ár liðin frá því að minn uppáhalds söngvari lést, Vilhjálmur Vilhjálmsson.
Hann er einn besti söngvari sem þessi þjóð hefur alið af sér. Ég er búin að halda upp á hann síðan ég var smá"púki" fyrir vestan, eða í svona 14 ár, og þess vegna langaði mig að minnast hans örlítið.
 
Ég ætla að gerast svo djörf að afrita texta af www.tonlist.is sem spannar ævisvið Villa:
Vilhjálmur Vilhjálmsson

Vilhjálmur Hólmar Vilhjálmsson fæddist þann 11. apríl 1945 í Merkinesi í Höfnum á Suðurnesjunum og ólst þar upp, yngstur í hópi fimm systkina. Á uppvaxtarárum sínum var Vilhjálmur allajafna kallaður Hólmar. Faðir hans var Vilhjálmur Hinrik Ívarsson, var þekktur harmonikuleikari og söngmaður.

Tónlistarhæfileikarnir leyndu sér ekki hjá dótturinni Eldey, sem ávalt var kölluð Elly, og varð hún þjóðkunn söngkona löngu á undan Vilhjálmi. Tónlistarhæfileikar Vilhjálms komu þó fljótlega í ljós en sjálfur hafði hann ekki mikla trú á þeim hæfileikum né heldur að tónlistarbrautin ætti fyrir honum að liggja. Eftir að hafa lokið gagnfræðaprófi frá Keflavík og síðan Landsprófi frá Laugavatni með viðkomu á Ísafirði einn vetur, hélt Vilhjálmur til náms í Menntaskólanum á Akureyri árið 1961.

Þar spurðist út að bróðir Ellyar, sem þá var orðin landsfræg, væri við nám í skólanum og því töldu meðlimirnir í hljómsveitinni Busabandinu að hann væri góður kostur sem söngvari sveitarinnar. Eftir fortölur lét Vilhjálmur til leiðast og hóf að syngja með þeim. Þar varð hann einnig að læra á kontrabassa sem hann gerði með hraði.

Um tíma var Þorvaldur Halldórsson einnig með sömu hljómsveit en hætti þegar hann fékk stöðu í Hljómsveit Ingimars Eydal, sem þá var frægust sveita norðan heiða. Vilhjálmur fylgdi á hæla Þorvaldar og hóf að syngja með Ingimari árið 1965, um líkt leyti og hann lauk námi við Menntaskólann.

Í september 1965 gerði Ingimar Eydal samning við Svavar Gests um útgáfu á tveim hljómplötum með sveitinni og var haldið suður til Reykjavíkur þar sem hljóðrituð voru ein átta lög til útgáfu, auk þess sem tækifærið var notað og spilað í Glaumbæ við góðar undirtektir. Var þetta í fyrsta sinn sem Hljómsveit Ingimars Eydal lék í höfuðborginni. Fyrri hljómplatan kom út í október 1965 og hefur að geyma fyrstu lögin sem þrykkt voru á plast með söng Vilhjálms. Þegar seinni platan kom út í febrúar 1966 var Vilhjálmur hættur með Hljómsveit Ingimars Eydal. Hann hafði afráðið að halda í Háskóla Íslands til frekara náms. Nokkur þeirra laga sem Vilhjálmur söng inn á plöturnar í Reykjavíkurferðinni með Ingimar Eydal eignuðust sess í hjörtum landsmanna um leið og þau komu út. Má nefna lögin Litla sæta ljúfan góða, Raunasaga og Vor í Vaglaskógi, öll sungin af Vilhjálmi Vilhjálmssyni, auk laga eins og Á sjó og Hún er svo sæt, sem Þorvaldur Halldórsson söng.

Vilhjálmur hafði munstrað sig í Lagadeild Háskólans en skipti þó fljótlega yfir í læknisfræði. Hann hafði eignast son 1963 með fyrstu konu sinni og vegna þess og ekki síður vegna námsins varð hann að afla tekna. Þegar Magnús Ingimarsson fyrrum meðlimur hljómsveitar Svavars Gests stofnaði hljómsveit undir eigin nafni í ársbyrjun 1964, fékk hann Vilhjálmi fasta stöðu og nokkuð öruggar tekjur þar sem Hljómsveit Magnúsar Ingimarssonar var fastráðin á veitingahúsinu Röðli og lék þar öll kvöld vikunnar, auk þess að koma nokkuð reglulega fram í skemmtiþáttum Svavars Gests í Ríkisútvarpinu.

Hljómsveitin lék mest kántrýskotna erlenda slagara með íslenskum textum en þessi tónlist var Vilhjálmi mjög að skapi á þessum tíma og má segja að Vilhjálmur sé allt að því frumkvöðull í flutningi slíkrar tónlistar hér á landi. Nokkur þessara laga komu út á 45 snúninga plötum, en eftir að Vilhjálmur lést kom breiðskífan Fundnar hljóðritanir, sem hefur að geyma hluta þess efnis sem hljómsveitin lék í áðurnefndum skemmtiþáttum Svavars Gests. Eftir að sjónvarpið hóf göngu sína 1966 kom Hljómsveit Magnúsar Ingimarssonar þar fram í nokkur skipti ásamt aðalsöngvara sínum, Vilhjálmi Vilhjálmssyni.

Tónlistargyðjan krafðist sinna fórna af Vilhjálmi eins og svo mörgum fyrr og síðar. Hann hætti læknanámi eftir tveggja ára nám, hjónabandið rann sömuleiðis út í sandinn en tónlistin varð aðalatvinna Vilhjálms árið 1967.

Þó svo Vilhjálmur væri af bítlakynslóðinni í aldurslegu tilliti, fæddur um líkt leyti og t.d. Gunnar Þórðarson og Rúnar Júlíusson sem leitt höfðu íslenska bítlatónlist undir merkjum Hljóma, var hann á öðru tónlistarróli en þeir.
Vilhjálmur virtist falla eldri áheyrendum vel í geð og reyndar styrkti hann þá stöðu sína enn frekar þegar SG hljómplötur gaf út plötuna Systkinin Vilhjálmur og Elly syngja saman, árið 1969. Þetta gerðist á sama tíma og frumlegheitin hertóku poppið með stofnun Trúbrots, og víkkaði enn tónlistarbilið milli Vilhjálms og samtímamanna hans. Þessi plata þeirra systkina var fyrst fjögurra platna sem þau unnu saman og út komu á næstu þremur árum. Önnur innihélt lög Sigfúsar Halldórssonar, sú þriðja lög Freymóðs Jóhannssonar, sem kallaði sig 12. september, og loks jólaplata. Allar náðu þessar plötur miklum vinsældum.

Um mitt ár 1970 fluttist Vilhjámur búferlum til Lúxemborgar eftir að hafa lokið flugnámi. Þar dvaldist Vilhjálmur næstu árin en skrapp þó heim í frí og var þá tækifærið notað og sungið inn á plötur. Þannig var nafni hans haldið á lofti með tveimur tólf laga LP plötum, Glugginn hennar Kötu (1972) og Fundnar hljóðritanir (1973) ásamt tveimur smáskífum.

Árið 1974 urðu enn ein kaflaskil í lífi Vilhjálms er hann kynntist þriðju konu sinn og fluttist heim til Íslands á ný og settist að í Hafnarfirði. Í febrúar 1975 opnaði fyrsta alvöru upptökuhljóðver landsins. Meðal þeirra fyrstu sem þar tóku upp var hljómsveitin Mannakorn, sem var að gefa út sína fyrstu plötu. Þeir hóuðu í Vilhjálm sem söng inn á plötu þeirra. Sú tækni sem fjölrásahljóðverin bjuggu yfir, það er að geta hljóðritað söng eða undirleik aftur og aftur, heillaði Vilhjálm. Hann ákvað því að gera stóra plötu og fékk valda samtíðarmenn til að semja lög við ljóð Kristjáns frá Djúpalæk. Úr varð platan Með sínu nefi, sem út kom á merki Fálkans árið1976. Með þeirri plötu hófst samstarf Vilhjálms og Magnúsar Kjartanssonar, en sá síðarnefndi var meðlimur hljómsveitarinnar Júdas sem síðar stofnaði samnefnt útgáfufyrirtæki. Vilhjálmur varð síðar meðeigandi þess ásamt Magnúsi og Jóni Ólafssyni, en það fyrirtæki þróaðist í Skífuna löngu seinna en það er önnur saga.

Næsta verk Vilhjálms var platan Hana nú, sem kom út sama ár og enn steig Vilhjálmur skref fram á við því nú voru textarnir allir hans eigin smíð. En platan var vart komin í búðarhillurnar þegar Vilhjálmur hóf að huga að næsta verki. Hann ætlaði að syngja nokkur gömlu laganna sinna inn á nýjan leik og nýta sér þá tækni sem hann hafði heillast af og fjölrása hljóðverið í Hafnarfirði bauð upp á. En honum entist ekki aldur til að hrinda þessum fyrirætlunum í framkvæmd, því meðan verkið var á byrjunarstigi lést Vilhjálmur í sviplegu umferðarslysi í Lúxemborg þann 28. mars 1978, þar sem hann var við störf á vegum Arnarflugs.

Segja má að Vilhjálmur hafi blómstrað allan sinn feril, en eftir fráfall hans hafa lögin tekið við því hlutverki. Vilhjálms er og mun verða minnst sem eins ástsælasta söngvara dægurlagasögu Íslands.

©  Bárður Örn Bárðarson

Og fyrir þá sem skyldu lesa þetta í dag, þá er dagurinn í dag helgaður Vilhjálmi á Rás2 (90,9)

Ég þakka fyrir að hann hafi skilið eftir sig eins mikið af lögum og hann gerði.

Hvíldu í friði Vilhjálmur.

Ég á yndislegan bróður. Ég kalla hann oft ryksuguna þar sem hann étur nánast allt sem að kjafti kemur og jafnan í miklu magni. Hann er jafnframt með alls kyns kæki sem maður getur hent gaman að og síðast en ekki síst þá er hann með yndislega vana:

Maður veit alltaf hvenær hann hefur notað eitthvað á undan manni því frágangurinn ber jafnan vott af "ófærni" (eða vott af kæruleysi jafnvel?) -ekki að þetta skipti höfuðmáli, en það er gaman að þessu.

Gott dæmi er með drykki sem geymdir eru inni í ísskáp. Ef hann fær sér úr einhverri fernu og það er lítið eftir, þá skilur hann alltaf smá dreytil eftir handa næsta manni. Nú eða inni á klósetti, þegar hann -af tómri hjartagæsku auðvitað- skilur eftir 1 bréf á klósettrúllunni fyrir næsta mann.

Nú gætu sumir hugsað sem svo að þetta væri vottur af leti, þ.e. að hann nennti einfaldlega ekki að ganga frá fernunni í ruslið eða henda tómu rúllunni, en það er vitleysa. Hann gerir þetta af velvilja fyrir næsta mann, svo hann komi ekki að tómu húsi (so to speak).

Gummi, þú ert yndislegur

 

Ég á yndislegan bróður. Ég kalla hann oft ryksuguna þar sem hann étur nánast allt sem að kjafti kemur og jafnan í miklu magni. Hann er jafnframt með alls kyns kæki sem maður getur hent gaman að og síðast en ekki síst þá er hann með yndislega vana:

Maður veit alltaf hvenær hann hefur notað eitthvað á undan manni því frágangurinn ber jafnan vott af "ófærni" (eða vott af kæruleysi jafnvel?) -ekki að þetta skipti höfuðmáli, en það er gaman að þessu.

Gott dæmi er með drykki sem geymdir eru inni í ísskáp. Ef hann fær sér úr einhverri fernu og það er lítið eftir, þá skilur hann alltaf smá dreytil eftir handa næsta manni. Nú eða inni á klósetti, þegar hann -af tómri hjartagæsku auðvitað- skilur eftir 1 bréf á klósettrúllunni fyrir næsta mann.

Nú gætu sumir hugsað sem svo að þetta væri vottur af leti, þ.e. að hann nennti einfaldlega ekki að ganga frá fernunni í ruslið eða henda tómu rúllunni, en það er vitleysa. Hann gerir þetta af velvilja fyrir næsta mann, svo hann komi ekki að tómu húsi (so to speak).

Gummi, þú ert yndislegur

 

Er ekki kominn tími á nýja færslu, á annars dauðri síðu ?

Fór á Þorrablót (brottfluttra) Bolvíkinga síðastliðinn laugardag og ég skemmti mér konunglega. Það er svo gaman að hitta allt þetta fólk og spjalla og fíflast. Það sem er fyndnast við þetta er að menn drekka eins og þeir eigi lífið að leysa og auðvitað verður maður að leggja sitt af mörkum Ég sat á borði með Aroni, Elmari, Óttari, Bjarna Pétri, Atla Frey og Orra ... takk strákar fyrir geggjað kvöld!

Ég er strax farin að hlakka til hittings hjá fermingarárgangnum mínum fyrir vestan. Ég flutti auðvitað 2 árum áður en við fermdumst en mér finnst gaman að fá að vera með. Mér finnst geggjað að fara vestur og skil ekki hvernig mér tekst að gera svona lítið af því! Jæja, það stendur víst allt til bóta.

26. feb. verður farið til Brussel með skólanum. Við erum að fara að skoða EB og EFTA, sem ætti að vera fróðlegt þar sem við erum einmitt að læra evrópurétt og svo höfum við 2-3 daga til að spóka okkur og gera eitthvað skemmtilegt. Þessi ferð ætti vonandi að róa "ferðaóróann" sem ég þjáist af þessa dagana og hef tekið út í djammi.

Síðast en ekki síst vil ég óska minni yndislegu systur til hamingju með frábæran árangur í skólanum en hún var að fá einkunn fyrir BA-ritgerðina sína í spænsku og hún var vægast sagt frábær! You da best, man!

Annars er lífið bara gott. Takk fyrir mig!

Mána, skólafélaga mínum, datt þessi setning í hug þegar upp kom skemmtileg aðstaða í morgun, þar sem um er að ræða stúlku af asískum uppruna. 

Nú eru próf þannig að maður eyðir óneitanlega miklum tíma í skólanum við að lesa. Nú hefur hist þannig á, að ég kem snemma á morgnana og fer seint á kvöldin, þannig að ég næ yfirleitt þeim bási sem mig langar að sitja í. Að auki, þá hef ég skilið dótið mitt eftir í básnum yfir nótt, þar sem það er voðalega mikið vesen að taka allt dótið saman á hverju kvöldi. Ég hef ekki haft mikið samviskubit yfir því, þar sem ég er ekki mjög lengi í burtu og nánast allir básarnir eru lausir þegar ég fer og því er eins farið á morgnana.
Alla vega, þá kom ég í skólann kl. 08 í morgun og var á leið inn á lesstofu. Þá hitti ég nokkra krakka og við spjöllum í svona 5 mínútur og svo höldum við áfram okkar leið. Nú, þegar ég kem inn á lesstofu, voru allir básarnir (og þeir eru hátt í 30 talsins) lausir, nema 3. Og ein stelpa var búin að færa mitt dót yfir á básinn við hliðina og setjast þar sem dótið mitt var.

Ég fór og setti dótið mitt á básinn, en hún var greinilega nýkomin því hún var að taka upp tölvuna sína, en svo varð ég að fara fram því mér fannst þetta svo fyndið. Sérstaklega vegna þess að hún greinilega skammaðist sín, það sást á svipnum.

Ég þurfti að skreppa í hádeginu og ég þorði ekki annað en að setja miða og biðja fólk vinsamlegast að færa ekki dótið mitt, ég yrði bara í burtu í 20 mínútur.

Ég held að hún hafi ekki haft húmor fyrir því